من به درد خویش عادت کرده ام

         من به غم عرض ارادت کرده ام

                            اتهام کفر بر من بسته اند

                  چون به تنهایی عبادت کرده ام

    حرف را باید زد

           درد را باید گفت

      سخن از مهر من و جور تو نیست

    سخن از متلاشی شدن دوستی است

         و عبث بودن پندار سرور آور مهر

   نمی دانم چرا امشب

    واژه هایم

             خیس شده اند

   مثل آسمانی که

         امشب می بارد.

   و اینک باران

   بر لبه ی

      پنجره ی احساسم

           می نشیند

  و چشمانم را

        نوازش می دهد

   تا شاید 

 از لحظه های دلتنگی

                گذر کنم...

 Look…the moon is calling you

 

 See…the stars are shining for you

 

 Listen…the birds are singing for you

 

 Hear…my heart says : I love you

 

    تو باشی و باران باشد ویک جاده ی بی انتها
            

             به دنیا میگویم خداحافظ

   گاهی نباید..

               اما...

    ربودی

            من بمانم چو اسیری به حریم قفست...

 

در فراسوی آسمان

  بالا تر از نیلگون رقص ستاره ها

                   بر پهنای بیکران هستی

همراه دلتنگی های پر قاصدک ها

             همواره ارزش حضوری سرودن را می طلبد

تا به پاس کوچه های بیقرار قلب آدمی

                              به پاس حرمت عشق

 در نفیر هر جنبنده ای

                                  رنگ خیال رهایی را تقدیم کند